Wervingsfilmpje in opdracht van Amnesty
In 1999 hebben Aart Kramer en ik een week lang het beeld archief van Amnesty International in Amsterdam doorzocht naar beelden om een wervingsspot voor Socutera mee te maken.
De vezameling is zo vreselijk dat wij hebben gekozen om alleen flitsen te tonen. Die zijn al zo verontrustend en ik ben bang dat als we mensen vaak bloot zouden stellen aan de gruwlijke beelden uit het Amnesty archief, het publiek zich zou wapenen tegen teveel van deze beelden door gevoelloos te worden, één van de prachtige eigenschappen van de mens.
De vrouw die in het filmpje zo indringend om hulp vraagt, is één van de 'dwaze moeders' uit Argentinië waar nog altijd geen recht wordt gedaan aan de talloze mensen die zoeken naar verdwenen familieleden die door het voormalige militaire regime zijn afgemaakt. Een waarheidscommisie zoals in Zuid Afrika is er nooit geweest.
De jongen aan het eind van het filmpje, is een Indonesische student die onschuldig in de gevangenis zit na een showproces omdat hij voorgaat in de roep om democratie. in de film wordt hij nog omhelsd door zijn moeder voor hij wordt afgevoerd.
In totaal heb ik een jaar voor de audiovisuele afdeling van Amnesty Amsterdam gewerkt. Ik heb o.a. een film gemonteerd van Rob Brouwer, journalist en hoofd van de videoafdeling, over 5 mensenrechten-activisten in 5 verschillende landen. De film moest aandacht maken voor het gevaarlijke werk dat deze mensen doen in: Tunesië, Togo, Mexico, India en Turkmenistan. Landen waar het met de rechten van de mens niet zo nauw wordt genomen.
